فرارِ نافرجام از تمدن

▪️ فرارِ نافرجام از تمدن

آلفرد فرایشمیدت لباس‌هایش را درمی‌آورد و پا به جنگل می‌گذارد.
می‌خواهد آزاد باشد. می‌خواهد «آهنگرِ بختِ خویش» باشد — دقیقاً همان معنایی که نام آلمانی‌اش (Freyschmidt) فریاد می‌زند.

او تصور می‌کند اگر لباس را کنار بگذارد، همه‌ی قیدوبندهای تمدن را هم کنار گذاشته است. اما یک مشکل کوچک هست: آلفرد به‌شدت نزدیک‌بین است.

بدون عینک، نه پروانه‌ای که جلوی صورتش بال می‌زند را می‌بیند، نه میوه‌ای که باید پیدا کند، نه خطری که ممکن است از بوته‌ها بیرون بیاید.

او می‌خواهد به طبیعتِ خالص برگردد، اما همان طبیعتِ خالص را بدون یک ابزارِ ساخته‌شده توسط تمدن نمی‌تواند ببیند.

شکمِ گرد و رفاه‌زده‌اش نشان می‌دهد سال‌ها از تمدن تغذیه کرده. حالا که می‌خواهد از آن بگریزد، می‌فهمد که فرار کامل ممکن نیست. حتی چشم‌هایش هم به عینک وابسته‌اند؛ به همان چیزی که نمادِ وابستگی انسانِ مدرن به ابزار است.

این نقاشیِ گرهارد گلوک (۲۰۰۸) فقط یک تصویر طنزآمیز نیست.
تصویرِ انسان معاصری است که فکر می‌کند می‌تواند تمدن را مثل لباس از تن دربیاورد، اما نمی‌داند که تمدن دیگر لباس نیست؛ بخشی از بدن و ادراک او شده است.

آلفرد فرایشمیدت لخت وسط جنگل ایستاده، سرش را بالا گرفته و به پروانه‌ای خیره شده که بدون عینک حتی شکلش را تشخیص نمی‌دهد.

آزادیِ مطلق، گاهی فقط یک خیالِ نزدیک‌بینانه است.

---