🏛 ابتهاج و پروژهای به نام توسعه — قسمت 1 از 3
ساعت از نیمهشب گذشته بود که چراغ اتاق کار ابوالحسن ابتهاج هنوز روشن بود. روی میز، نقشههای راهآهن و تأسیسات صنعتی پهن بود؛ ابزارهایی که قرار بود ایران را به شبکهای مدرن وصل کند. اما پشت این نقشهها، یک پرسش اساسی نهفته بود: آیا فناوریهای وارداتی بدون نهادهای داخلی میتوانند ریشه بدوانند؟ ابتهاج، برخلاف بسیاری از مدیران آن دوره، پاسخ را در یک کلمه میجست: برنامهریزی. او توسعه را نه در خرید ماشینآلات، بلکه در نظم اداری و شبکهای از دانش فنی میدید که هنوز در کشور شکل نگرفته بود.
روایت آن سالها نشان میدهد که زیرساخت، تنها جاده و سیمان نبود. برای ابتهاج، هر پروژه عمرانی یک آزمایشگاه مدیریتی بود. او میکوشید میان مهندسان خارجی، کارگران داخلی و بوروکراسی دولتی پلی بزند؛ اما این پلسازی همواره با مقاومت روبهرو میشد. گزارشهای فنی آن زمان نشان میدهد که بخش بزرگی از انرژی مدیران، صرف هماهنگی میان نهادهای پراکنده میشد، نه حل مسائل فنی. به عبارت روشنتر، ضعف اصلی نه در نبود فناوری، بلکه در نبود سیستمی بود که فناوری را هدایت کند.
در میانه این تلاش، ابتهاج با یک تناقض بزرگ روبهرو بود. او به ظرفیت نیروی انسانی ایرانی باور داشت، اما ابزارهای تصمیمگیری در اختیارش، اغلب کپیبرداری از تجربه کشورهای صنعتی بود. هر ترجمه یک استاندارد فنی، هر انتقال یک روش حسابداری، در عمل با واقعیت محلی درمیآمد. نتیجه آنکه سرعت پیشرفت پروژهها، نه از جنس مهندسی، که از جنس مذاکره و تطبیق بود. اینجا بود که مرز میان «نقشه» و «اجرا» آشکار شد؛ مرزی که هزینههای پنهان بسیاری بر اقتصاد آن دوره تحمیل کرد.
قسمت اول این سریال فقط آغاز یک پرسش است: اگر ابتهاج به جای تکیه بر نسخههای آماده، راهی برای خلق دانش بومی مییافت، سرنوشت زیرساختهای آن دهه چه میشد؟ پاسخ این پرسش نه در آمار رسمی، که در جزئیات روزمره تصمیمگیریهای او گم شده است. در قسمت بعد، به یکی از پروژههای شاخص او خواهیم رفت؛ جایی که یک انتخاب فنی ساده، به یک بحران سیاسی تبدیل شد.
💡 آینه امروز: هنوز هم در اقتصاد ایران، بحث بر سر واردات فناوری در برابر توسعه توان داخلی داغ است. تجربه ابتهاج نشان میدهد که زیرساخت واقعی، نهادی است که بتواند دانش را جذب و بازتولید کند؛ بدون آن، هر پروژه عمرانی به ساختمانی خالی از روح تبدیل میشود.
#تاریخ_ایران #ایرانوبان #توسعه_زیرساخت