ایرانوبان | نگهبان ایران# چگونه از فاجعه در جنگ بعدی با ایران جلوگیری کنیم؟
شبیه‌سازی‌های نظامی اخیر نشان می‌دهند که واشینگتن برای جلوگیری از وقوع یک درگیری ویرانگر در آینده، نیازمند بهبود فوری پدافند هوایی خود است. با توجه به تقویت توانمندی‌های نظامی ایران و حمایت‌های روسیه و چین، احتمال بروز یک بحران بزرگ‌تر و پرخطرتر در منطقه بسیار زیاد است.
چشم‌انداز تاریک صلح
هر اتفاقی که در ماه‌های آینده رخ دهد، چشم‌انداز دستیابی به صلحی پایدار میان ایالات متحده و ایران بسیار کم‌رنگ است. برنامه هسته‌ای ایران، زرادخانه موشکی و پهپادی، و گروه‌های نیابتی آن همچنان پابرجا هستند؛ کنترل تنگه هرمز نیز همچنان محل منازعه است و شاید مهم‌تر از همه، حمایت‌های روسیه و چین در حال تسهیل بازسازی سریع توان نظامی ایران است. در همین حال، جنگ اخیر آسیب‌پذیری‌های بنیادین در مواضع خاورمیانه‌ای و ذخایر مهمات ایالات متحده را آشکار کرده و نیروهای آمریکایی با خستگی و کاهش توان از درگیری خارج شده‌اند. کاخ سفید و وزارت دفاع باید انتظار رویارویی با ایرانِ دشوارتر را در ماه‌های پیش رو داشته باشند.
تغییر موازنه قدرت در منطقه
در مدت هفت ماه، ایران کارآمدی زرادخانه پهپادی و موشکی خود را به اثبات رسانده، با موفقیت میان اسرائیل و همسایگان عرب آن شکاف ایجاد کرده و توان نیروهای آمریکایی را تضعیف نموده است. همزمان، مین‌ها، قایق‌های کوچک، پهپادها و موشک‌های ایران تا حد زیادی تنگه هرمز را مسدود کرده و بازارهای جهانی انرژی را گروگان گرفته‌اند. برخلاف انتظار، این درگیری به جای انزوای ایران از روسیه و چین، همکاری‌های صنعتی-دفاعی میان این سه کشور را افزایش داده است. ایران که از این موفقیت‌ها نیرو گرفته و با هدف بازدارندگی در برابر مداخلات آتی آمریکا و اسرائیل حرکت می‌کند، انگیزه‌ی زیادی برای بازسازی زرادخانه خود، درس گرفتن از این جنگ و ادامه تلاش برای سلطه منطقه‌ای دارد.
نتایج شوم شبیه‌سازی‌های نظامی
پرسش اصلی برای ایالات متحده تنها پایان دادن به درگیری فعلی نیست، بلکه چگونگی جلوگیری از فاجعه‌ای جدید است که خسارات و آسیب‌های ماه‌های اخیر را تحت‌الشعاع قرار دهد. ما اخیراً دو شبیه‌سازی جنگی (War Games) انجام دادیم تا مشخص شود دور بعدی درگیری چگونه خواهد بود؛ نتایج بسیار تلخ بود. ارزیابی‌های صادقانه نشان می‌دهد که واشینگتن یا باید رویکرد خود را در زمینه دفاع موشکی و پهپادی در منطقه تغییر دهد یا با ریسک متحمل شدن خسارات عظیم روبرو شود.
در سناریوی شبیه‌سازی‌شده که مربوط به اواخر سال ۲۰۲۷ است، تلاش اسرائیل برای «کوتاه کردن علف‌ها» (Mow the grass) باعث شروع دور جدیدی از درگیری‌ها می‌شود. تا این زمان، روسیه و چین به بازسازی و ارتقای زرادخانه پهپادی و موشکی ایران کمک کرده‌اند و ایران تاکتیک‌های تهاجمی روسیه را برای مرگبارتر کردن حملات خود به کار گرفته است. به عبارت دیگر، جمهوری اسلامی ابزارهای تهاجمی بیشتر و درک دقیق‌تری از نحوه استفاده از آن‌ها در اختیار دارد.
چالش‌های پدافندی ایالات متحده
ما در این سناریو فرض کردیم که ائتلاف منطقه‌ای تحت رهبری آمریکا، سیستم‌های دفاع پهپادی پیشرفته‌تر و بیشتری در اختیار دارد. همچنین با خوش‌بینی فرض کردیم که بازیگران آمریکایی و منطقه‌ای ذخایر خود از سامانه‌های پاتریوت (Patriot)، تاد (THAAD)، SM-3 و SM-6 را بازسازی کرده‌اند (فرآیندی که احتمالاً تا سال ۲۰۲۹ به طول می‌انجامد) و قادرند در زمان بحران، پدافندهای خود را به سرعت بازآرایی کنند. با وجود این فرض‌های خوش‌بینانه، وضعیت برای طرف آمریکایی همچنان بد پایان یافت. در هر دو شبیه‌سازی، تیم قرمز (ایران و گروه‌های نیابتی آن) موفق شد فشار خود را اعمال کند.